Kiedy każda myśl rozpływa się w szarą mgłę,

a jej dusza unosi się pod sufitem niczym gorzki, papierosowy dym

nie mogąc uleciec ku niebiosom, zaklętym w jedną wielką bezkształtną chmurę

Powiedz mi, że mnie kochasz

bo czasami sweter i skarpety nie wystarczą, żeby zachować ciepłotę

Jesień to czas rozmyślań, smutnego, powolnego upadku minionego lata

dziwna pora, pozbawiona majestatu i życia

bo nawet piękno rumieniących się drzew znika pod jej chmurzastym płaszczem

Jej paszcza jest zazdrosna i chciwa, jej życzenia samolubne

Jej suknia zbyt szara i obszerna, kapelusz za szeroki

na tak wątłą istotkę

Powiedz jej, że ją kochasz

by zarumieniła się jeszcze raz, zanim zima

przepędzi ją na kolejny rok

zazdrosna o chłód i deszcze, jakie Jesień niesie w koszyczku

swoich darów, swoich marzeń

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s